Gençlere insanların nadiren ilkeli davrandığını öğretmek, onların yaşantısına ilkeli kılmak için uygun bir yöntem midir? Önlerine hep yanlış örnekler çıkartılırsa, ilkelilik bir alışkanlığa nasıl dönüşebilir? Gençliğin ateşi neden tez elden inançsızlıkla söndürülüyor? Bu önlemin gençliğe, dünyanın onları uğratacağı hayal kırıklıklarına karşı donanım kazandırdığı doğru olabilir, ama aynı zamanda erdemde ve bilgide mükemmelleşme olasılığını büsbütün ortadan kaldırdığı da doğru değil midir? Deha sahibi ve iyi yürekli olma yolunda, her adımda tökezlememize neden olabilecek şüphe ve tereddütlerin bulunması, insanın yıldırır ve yaşam, insanın rahat ve huzur içinde kendini tefekküre verebileceği o akşam vakti gelmeden çok önce, renklerini ve çekiciliğini yitirir.