Böyle pazardan dönen insanların ellerinde zorlukla taşıdıkları torbalara uzanıp almak istersin ama utanır da uzanamazsın ya, Kâmil’e derdini ver biraz da ben taşıyayım demek istedim ama kederlerin elle tutulmadığını yeterince deneyimlemiştim.
Ben ayrılacağımıza inanıyor gibiydim. Her akşam vedalaşıyorduk. Belki de bu bağlılığımızı buna borçluyduk. Sürekli ayrılıyorsanız asla ayrılamıyorsunuz.
Öfke insanın dilindeki asma kilidi kırıyor nihayetinde, sakladığınız bütün kötü cümleler saçılıyor etrafa bir anda. İnsan öfkeyle neler söylüyor, neler düşlüyor…