Ali Mavera
@Kulmavi
Kendi kendime çok konuşurum.
Bir keresinde tartıştık, kaybettim.
O gün anladım ki, ben bile bana katlanamıyorum.
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Eski Bir Hırka
Sırtımda eski bir hırka,
Ayağımda yırtık bir potin.
Tırnaklarım uzun, kirli
Nasır tutmuş, acıyı döven ellerim…
Bir gün tanıdık birkaç yüz,
Korktum,
Utandım,
Çekindim…
Sakallarımın ardına gizlendim.
Tanırlar diye telaş ettim
Allah’tan doluydu elleri:
Birinde çocuğu,
Diğerinde eşi.
Mutluydu…
Parlıyordu gözleri.
Elaydı
Unutamadığım tek şeydi
Gözleri.
Pencereme bir kuş kondu
Bahçe duvarında uyuyan bir kedi
Yanmayan lambanın altında gülüşen iki sevgili
Unuttum zamanı
Ahşap bir akvaryumda buldum kendimi
Olmayan karıma sesleniyorum
Olmayan çocuklarıma:
Yardım edin bana
Yüzüm yok, baktığım aynada
Kuş gitti, sevgililer kayboldu
Kedi de yok, duvar da
Aynada kaybolmuş,
Yüzüm kalmış avuçlarımın arasında
Taze bir toprak kokusu
Ağlamaklı bir dua
Sarıya çalan bir karanlık
Korkuya bulanmış bir huzur ruhumda
Hoş Geldin
Unutmak istiyorum
hoşçakal demeyi;
vedaların soğuk nefesini,
kapanan kapıların ardında bıraktığı
derin sessizliği.
Sadece “hoş geldin”
dolsun dudaklarıma;
sana demek,
ömrümün en kısa
ama en uzun cümlesini.
Hoş geldin…
Ne iyi ettin.
Bir kadın
Benim penceremin dışında,
Kendi penceresinin içinde.
Sıcaktan mı bilmem…
Bol dekolteli bir ev,
Cüretkâr bir müstehcenlik içinde.
Eve girenin haddi hesabı yok.
Gündüz kızgın güneş,
Gece parıl parıl ay.
Perdeler hep açık;
mahremiyet,
evin en karanlık köşesinde.
Kafam Çok Güzel
Dalga geçiyorum kendimle,
Aynaya bakıp gülüyorum.
Saçlarımı savuruyorum,
Ot demeti gibi,
Çirkinliğime suçlu arayıp
Babama yıkıyorum tüm kabahati.
Şarkılar söylüyorum tek başıma,
Ütüsüz gömleğimle dans ediyorum.
Bir kadeh şarap niyetine
Demli çay kaldırıyorum dudaklarıma.
Kafam çok güzel
Anlatırım bir ara