Bedirhan Demiray
@Kurdim
Hayatı Fazla Ciddiye Alma Evlat ... Şimşek Gibi Işık Gibi Çak Geç Dünya Denen Yerden... Görenler Vay Beee!! Ne Yaşadı Desinler,....
Edebiyat Çatısı Altında Kimler Var Kimler
Yavaş yavaş edebiyat dünyası hakkında bir şeyler öğrenmeye başladım: yapılar, standartlar, özellikler, gelenekler prensipler... Ama en önemlisi, edebiyatın eşsizliğini, güzelliğini ve büyüleyiciliğini gördüm. Edebiyatı, insanın düşünce ve ideallerinin tapınağı olarak görmeye başladım. Sıradanından en yeteneklisine, tarihçisinden büyük düşünürüne, sirf zihinleriyle yazanlardan kalbini ve ruhunu kullanarak yazanlara kadar farklı beyinlerden oluşmuş bir tapınakti.
Spoiler İçerebilir, Varsın içersin !
Sağlık ve sıhhatin her şeyden değerli olduğu gerçeği herkesçe bilinir... Yalnız bazı bireyler daha doğar doğmaz huzurun ve mutluluğun birinci ve yegane şartı olan bu güzel nimetten yoksun bir sekilde yaşamak zorunda kalırlar... Böyle bireyler ilk çocukluk yıllarında eğer sağlıklı bir aile ve sağlıklı bir çevrede yasamadiklarndan ; o birlikte doğmuş oldukları fiziksel engel ya da zihinsel sorun çok daha derine işler ve çok daha hızlı bir şekilde o çocuğun çevreden soyutlamasina neden olur....
Kitaba gelince yukarda da belirttiğimiz gibi tıbbın ve tedavinin şimdiki kadar gelişme göstermediği yıllarda; ana kahramanimiz felçli bir beden ile doğmuş.. İlk çocukluk anlarında annesinin de yardımı ile çevre ile iç içe olan bu çocuk büyükçe kendisinde birtakım farklılıkların olduğu bilince varır ve kendi içinde ,fiziksel yetersizliğinden kaynaklı bir çöküntü yaşar...
18 yaşına kadar kalabalık bir aile ortamında yaşamasına rağmen Kendi içinde bir Dünya kuruyor ve yapmış olduğu bir seyahat de onun yeryüzünde fiziksel engelli bir sürü insanın olduğu gerçeğini görmesine vesile oluyor...
Sonuç itibariyle bu kitaptan benim aldığım : Fiziki engeli olan bir insanı ruhsuz , hissiz düşünmemek ve onu anlamak erdemlerin en büyüğü....
Bedirhan
Engeller Kafada Biter
Tıbbi tedavinin yanı sıra güvene ve arkadaşlığa da ihtiyacımız vardı. Bize acı veren sadece kaslarımız ve gövdelerimiz değildi; kimi zaman zihinlerimiz, çarpık kollarımızdan ve bacaklarımızdan daha fazla ilgiye ihtiyaç duyuyordu. Çarpik ağızlı ve yamuk elli bir çocuk, bu sorunlarına müdahale edilmeden büyümeye terk edilmişse kolayca ve hızla, hayata ve kendine karşı yanlış ve çarpık davranışlar geliştirebiliyordu. Kendini normal çocuklarla kıyaslayıp zihnine “farklı” olduğuna dair bir düşünce yerleştirince, bu düşünce de onunla birlikte büyüyordu ve bu çocuk, hayata vücudu kadar zarar görmüş bir zihinle bakar hale geliyordu. Hayat, onun için kendi “sakatlığının” ve kendi duygusal acısının sadece bir yansıması oluyordu.