İnsan yeterince uzun bakarsa,varlığını yutmaya talip olana bile kapılabiliyor.Kendini ona,onu kendine ait hissedip hücumunda
teslimiyetçi erinçler bulabiliyor.Tanışıklığın sahtekar konforu bu.Bu budalaca yalanı da,ona inanma ihtiyacını da nerede görsem tanırım.
Eski bir zaaf bu.Kuyruğu dik tutma telaşı.Yenen yumruğu dahi acımadı ki tebessümüyle karşılama inadı.Ne uğursuz tebessümdür o,ne fena histir,insanı kendi cehenneminde zebaniye çevirir.