İnsan bir şeyi bekliyordu sabahtan akşama kadar ve olan bir şey yoktu. İnsan tekrar tekrar bir şeyler bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan bekliyordu, bekliyordu, bekliyordu. Hiçbir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız.
Yapılcak hiçbir şey yoktu, duyulacak hiçbir şey, görülecek hiçbir şey yoktu, her yerde ve kesintisiz bir şekilde insanın etrafında o hiçlik vardı, boyuttan ve zamandan tamamen yoksun olan boşluk.
Bize hiç bir şey yapmıyorlardı, bizi sadece büsbütün bir hiçliğin içine koyuyorlardı, çünkü bilindiği üzere dünyada hiç bir şey insan ruhunda hiçlik gibi böylesine bir baskı oluşturamaz.