Ben de kendimi tutamamış, ağlamaya başlamıştım: bu ancak fevkalade büyük ve sahici kederlerde görülen, sessiz, hıçkırıksız ağlayışlardan biriydi. Ondan ayrılmanın bana güç geleceğini biliyordum. Fakat bunun bu kadar korkunç bu kadar acı olacağını hayal edememiştim.
Ölsek ne olacak sanki... Onlara ne? Ben onlar için neyim?
"Ben onlar için hiçbir şey değilim... Hiç bir şey değildim... Senelerden beri aynı evde beraber yaşadık...Bu adam kimdir diye merak etmediler... Şimdi çekilip gideceğimden korkuyorlar..."
Dünyanın en basit zavallı adamı bile insanı hayretten hayrete düşürecek ne müthiş ve karışık bir ruha sahiptir. Niçin bunu anlamaktan bu kadar kaçıyor ve insan dedikleri mahluku anlaşılması ve hakkında hüküm verilmesi en kolay şeylerden biri zannediyoruz?
İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.