Vasilyiç Bazarov

Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona .
Reklam
Dilencinin niye beş gün gelip iki gün gelmediğini, niye hep bu vakit burada olduğunu artık biliyordu. İnsanların işten dönerken ucuza huzur satın aldıklarını biliyordu.
Çoğunluk çabadan ,yenilikten korkuyordu. Ne kolaydı onlara uymak!
Kornasını ötekilerden başka öttüren bir şoför,çekicini başka ahenkle sallayan bir demirci bile ikinci gün kendi kendini tekrarlıyordu. Yaşamanın amacı alışkanlıktı, rahatlıktı.
Ertesi gün sıkıcı bir sabahla başlayacaktı. Kim bilir, iç sıkıntısı olmasa ,belki insanlar işe gitmeyi unuturlardı. 'İş avutur', derdi babası .
Reklam