Gérôme'un fırçası
@Laali
24 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Kısa bir kitap, fakat işlerimin yoğunluğundan dolayı uzun bir sürede okuyabildim. Bir savaş, ölüm ve kalım romanından ziyade insanın özüne dair bir manifesto gibi geldi bana. Yazar, insanı en çaresiz anında tanıyabiliriz demek istiyor. Haklı, insana ait her ne varsa, bir uçurumun eşiğinde belli oluyor. "insan, ait olduğu yeri bulana dek gurbettedir."
Reklam
Peşi sıra birbirini takip eden hikâyelerin her biri samimi ve candan bir dille kaleme alınmış. Sanıyorum bu dil, anlatılan hikâyelerin ilk ağızdan oluşuyla da biraz alâkalı. Efendi, mürid ve ihvan ilişkisine dair oldukça keyifli, bir o kadar da nasihat sahibi bir metin.
Müthiş bir eser. Gerek hikâye örgüsü, gerek karakter analizleri olsun, tüm varlığıyla başlı başına bir başyapıt. Zweig sevdiğim bir yazar ve bugüne dek birçok eserini okudum. Lakin atladığım bu eserini okumak için yıllar geçmesi gerekti. Yıllar geçti ve fakat lezzeti değişmedi.
XII. Yüzyılın debdebeli dünyasına müthiş bir yolculuk. Seyahatnamelerin insanı kışkırtan bir tarafı var; kelimeler sanki sizi gerçek dünyadan koparıyor ve o geçmiş zamanın bir figürü hâline getiriyor.
Bu kitap, Moğol çağının tüm bilinmeyenlerini aşikâr ettiği gibi saklı kalan hakikatlere de bir ışık tutuyor.
Carpini, tüm dünyayı kasıp kavuran Moğol ateşinin göbeğine yolculuk eden bir seyyahtı. Öldü. Ama biz bu müthiş yolculuğu asırlarca okumaya devam edeceğiz...
Bazı kitaplar okunmak için değil, sanki izlenmek-seyredilmek içindir. Zannediyorum oyun (tiyatro) kitapları da bu türe dahil. Okuma ritmin tutturmakta epey zorlansam da, hikâyenin doğal hareketi beni etkiledi. Martı, oyun kitapları arasında, güçlü bir anlatım ile kendisine yer ediniyor.
Reklam