Ancak arada bir Ruth'un yüzüne bakıyordum. Ben anlattıkça gözlerinde yaşların biriktiğini görmek beni şaşırttı. Kavraması zor gelebilir ama o gözyaşları ona ait değildi.
Benim gözyaşlarımdı.
O zaman bunu anlamamıştım. Ama terapi böyle bir şey. Hasta kabul edemediği duygularını terapistine aktarıyor; terapisti de onun hissetmekten korktuğu bütün duyguları üstlenip onun adına hissediyor. Sonra ona duygularını yavaş yavaş geri veriyor. Ruth'un benimkileri bana geri vermesi gibi.