Oğuzhan TAŞCI
@Lacque
Eğlenmek ve gelişmek hayatın amacı sadece bu.
Özellikle hayat, mühendislik ve neredeyse her konuda fikri sohbet ve tartışmaları severim.
Yazılım Takım Lideri & Kıdemli Yazılım Mühendisi
Yüksek Lisans Öğrencisi
Ankara
Amasya, 7 Ağustos
121 okur puanıAğustos 2020 tarihinde katıldı
İşte bu kadar, ikinci ile aramdaki kapanmaz sandığım yılların emeğinin bir sonucu olan puan farkı * işareti ve açıklamasıyla birlikte bir anda kapanmış oluyordu. Her şey bu kadar kolaydı. Cümle bu kadar kolaydı ama Sarar takım elbisemin, yol paramın bir de otelde kalmamın toplam ödenecek rakamları senato kararı falan dinlemiyordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Üstelik bu sefer bir sene değil, koskoca dört senem vardı önümde; gece gündüz bir ideal uğruna çalışırsam kimse bana engel olamazdı. Zaten bu sözler benim sözlerim de değildi; çalışmalarım boyunca beni motive etsin diye gittiğim kişisel gelişim konuşmaları ve bedavaya indirdiğim kişisel gelişim kitapları hep aynı şeyi söylüyordu: Yeterince ister ve bunun uğruna yılmadan çalışırsan kimse önünde engel olamazdı. Toplumun önde gelen bunca bireyi yanılıyor olamazdı değil mi? Olamazlardı elbette… Bu inancım sebebiyle ne yazık ki üniversite hayatımı tanımlayan kelimeler eğlence, sosyalleşme, arkadaşlıklar değil, masa başı ve çalışmaktan ibaretti. Doğru düzgün arkadaşım bile olmadı.
Daha ilk derse girdiğim anda bu meslek içime işlemişti. Daha önce akademisyenlik nedir hiçbir fikrim yoktu ama işte bazen hayatta böyle şanslı anlar olur; gerçekten istediğiniz mesleği görme, tatma ve hayal etme olanağı önünüze serilir. Benim için de üniversite okumanın böyle bir etkisi olmuştu.
Hayatta kalma önyargısı, sadece hayatta kalan ya da başarılı olan örneklerin göz önünde bulundurulup, başarısız örneklerin göz ardı edilmesiyle ortaya çıkan bir mantık hatasıdır. Bu önyargı, bir durumun veya olayın gerçek nedenlerini ve olasılıklarını yanlış anlamamıza yol açar.
Başarıya giden yok başarısızların bedenleriyle dolu
Çocukları uyutmanın en güzel yollarından biri hikâyeler anlatmaktır. Sistem de aynısını yapar, bizleri uyutmak için hikâyeleri kullanır. Hikâye hep aynıdır: olanaksızlıklarına rağmen binbir zorlukla, inatla mücadele ederek tüm engelleri aşmış ve başarıya ulaşmış bireylerin motive edici macerası. Oysa başarıya giden yol kazananlardan çok kaybedenlerin bedenleri ile doludur. Ama kaybedenlerden hikâyesini kimse anlatmaz; kazananların hikâyelerini ise en parlak ışıkların odağında, ekranlardan gözümüze sokarlar.