Ladde
@Ladde
59 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zülfü Livaneli’nin Serenad romanını okurken hissettiklerim o kadar yoğundu ki, kelimeleri sıraya koymakta güçlük çekiyorum.
Kitabın dili ve sürükleyici olay örgüsü beni en başından itibaren hikâyenin içine çekti. Kendi kendime “Eğer uygun bir zamanda oturursam, bu kitabı bitirmeden kalkamam,” demiştim; tam olarak öyle oldu. İlk 230 sayfayı parça parça okusam da, bir akşam kitabı elime aldım ve bırakmam mümkün değildi. 🫨
Neden bırakamadım? Çünkü bu kitap tek bir hikâyeden ibaret değil. Maya’nın modern zamanlardaki yolculuğuyla başlarken, bir anda kendimizi Max’in trajik aşkına kaptırmış halde buluyoruz. Sayfalar ilerledikçe Nadia, Ayşe ve Mari’nin hayatları birbirine eklemleniyor. Roman; 2. Dünya Savaşı’ndan Mavi Alay faciasına (Kırım Türklerinin katledilişi), Nazi vahşetinden Struma gemisi faciasına, oradan da Cumhuriyet’in kuruluş dönemine kadar uzanan devasa bir panaromaya sahip.
Bu kadar katmanlı bir yapının içinde sadece okumuyor, adeta yaşıyorsunuz. Kitap sizi şu sarsıcı gerçeğe kesinlikle ikna ediyor: “Her devletin kasasında masum insanların cesetleri saklanıyor...”
Tarih acı bir tekerrürden ibaret. Acı olaylar sadece isim ve coğrafya değiştirerek tekrar tekrar yaşanıyor ama insanlık maalesef ders almıyor. Kitapta yaşadıkları büyük acılara genişçe yer verilen Yahudilerin, bugün sığındıkları topraklarda (Filistin’de) benzer acılara, katliamlara ve sürgünlere sebep olmaları, tarihin en acı tezatlarından biri olarak beni düşündürüyor.
İnanın bu kitabı tam anlamıyla anlatamıyorum; çünkü çok yoğun hislerle okudum ve hâlâ o duyguların etkisinden çıkamadım. Sadece şunu söyleyebilirim: Okuyun, kesinlikle okuyun
Reklam
Kitap savaştan kaçırılan çocukların uçaklarının bir adaya düşmesi ile çocukların bu ada da yaşadıkları ve adaya yaşattıklarını anlatıyor. Bu çocuklar genellikle 6-12 yaşında. O yüzden bir çok konuda aslında hepsi yetişkinlerden gördüklerini tekrar ederek kendi düzenlerini oluşturmak istiyorlar. Kitabın içerisinde belli karakterler görüyoruz, saf kötülüğü, saf iyiliği, hem iyi hem kötülüğü içinde barındıranlar ve sağduyulu olanlar. Çocuklar ada da bir canavar olmasından korkuyorlar ve burada yazar güzel bir gönderme yapıyor; korkulacak kişi insanlardır :)
Özellikle 222. Sayfa beni çok şaşırttı
Halil İnalcık okumak insanın kendine yaptığı bir iyilik :) . Genel olarak Osmanlı’ nın son dönemleri ile Cumhuriyetin kuruluş dönemlerinden bahsedilsede, yaşadığımız coğrafyayı anlayabilmek adına Selçuklulardan Göktürklere kadar değinilmiş bir kitap. Halil İnalcık’ ın on makalesinden oluşan kitap, okurken yeni de bir okuma listesi çıkarttırıyor, ders çalışır gibi okutuyor kendini, keyifli okumalar.
Yazar üç kuşak kadının hayatlarının dününü, bugününü ve gelecek beklentilerinin hem birbirinden ne kadar farklı olduğunu anlatıyor, hem de özünde hepsinin aynı “kader” i yaşadığını gözler önüne seriyor. Aslında günümüzde popüler olan psikolojik gen aktarımlarını, kader döngüleri üzerine düşündürüyor. Ayrıca yazarın bazı satır aralarında o kadar güzel iğneleyici sözleri var ki, bazen Şehnaz kendisini ustalıkla incelikle yerden yere vuruyor bazen diğerleri için yapıyor. Ama burada yazar öyle bir üslup ile satır aralarına bunları öyle serpiştirmiş ki denk geldiğinizde keyif alıyorsunuz. Evet bu roman için yazılmış ama gerçekte de böyle hissi veriyor. Kitabı okumak benim için uzun sürdü ve açıkçası Şehnaz’ ın hatırlarını hatırlayıp, her kelimeden yeni bir anıya geçtiği yerlerde bazen sıkıldım. Sanki karşımda nefes almadan konuşan biri varmış gibi daraldım. Ama genel olarak okurken şaşırdığım bir kitaptı. Günümüzde de geçerliliğini koruyan sosyolojik, psikolojik ve ekonomiye dair genellemeleri güzeldi. Şehnaz’ ın anne ve anneannesinin ona tavsiyeleri aslında okuyucuya da danışmanlıktı. Mesela; “ kendini sevmeyen hiç kimseyi sevemez... Önce kendini sevmeyi öğren,”
Bekle Beni ile çok yakın tarihlerde okuduğum için ben biraz sıkıldım. Çünkü her ikisinde de aynı konular işlenmişti ve ister istemez aynı anlatımları içeriyorlar.
Reklam