"Ancak kalp ümitsiz olur mu? Hiç bir insan, emelinin gerçekleşmesinden ümidini kesebilir mi? "
"Canlarını feda edenleri bile sakın ümitsizliğe düşmüş zannetmeyin. Onlar emellerini gerçekleştirmeyi o yolda buldukları için canlarını feda ederler."
"Düşüncesizce yüklendik ona, sen kendi yönünden, biz kendi yönümüzden. Bir oyalanmaydı bu, kimsenin kötü bir niyeti yoktu, akıllarda senin bizimle bizim seninle sürdürdüğümüz savaş vardı yalnızca ve hıncımızı annemden çıkarıyorduk. Anneme bizim yüzümüzden acı çektirmen -tabii bunda senin hiçbir suçun yoktu - çocuk eğitimine de iyi bir katkı sayılmazdı. Hatta yaptıkların, bizim diğer zamanlarda da anneme karşı haklı görülmeyecek davranışımızı meşrulaştırıyordu sözümona . Bizden senin yüzünden ve senden bizim yüzümüzden neler çekti annem;"...
"Sözlerinle ve yargılarınla beni nasıl üzüp utandırdığın konusunda gösterdiğin mutlak duyarsızlığı hiçbir zaman anlayamadım; öyle ki sanki kudretinden haberin yokmuş gibiydi. Benim de sözlerimle seni kırdığım çok oldu, ama sonrasınada bunu daima anlardım, canım acırdı, ancak kendime hâkim olamaz, sözcüklerin ağzımdan çıkmasını engelleyemezdim, onları daha söylerken pişman olurdum. Ama sen sözcüklerle kolayca hücuma geçerdin, ne söylerken ne de sonrasında birilerine acırdın, insan senin karşında tümüyle savunmasız kalırdı."