''Hayat neyse odur. Değeri neyse odur! Hayat da beceriksislikler ve sakarlıklarıyla yapabileceğini yapar. Hayattan da çok fasla şey istememek, beklememek gerekir. Dolayısıyla hayatı yok etmek gibi bir şey de istememek gerekir! Her şeyi iyi tarafından almak gerekir.''
" Ve bir elinden tutulan çocuk çıkıyor. Aralarında üç metre kalmıştır artık. Açık renk tişörtünün sırtında ve pantolonunda Çin ideogramlarının yansımaları görülüyor. Yardım çağrısı yapmayan, nefret ve şaşkınlık duyguları içinde olmayan ve sargı bezine sıkıca yapışmış olan Alan duvara çarpa çarpa çıkarken onları seyrediyor. Hepsinin mutluluğu, birdenbire geleceğe inanmaya başlamaları ve yüzlerindeki ışık saçan gülümsemeler onun yaşamının eseri. İki metre ötesinde ablası gülümsüyor. Madam Tuvache onun yaklaşmasını seyrediyor, birdenbire kendi annesi okulun avlusuna geliyor sanki. Alan görevini yerine getirmiştir. Elini bırakıyor birden!"