Çocukluğunu yaşayamayan insanların
Hep bir çocukluk yapıp, intikam alırlar hayattan
Yada bi sitemdir çocuk kalmaya çalışmak
Onların içinde ki çocuğun öldüremediniz beni! İsyanıdır bu
Aslında bunların hepsi yaşlanmış bir gözyaşıdır
Böylemi olması gerekiyordu diye sorarız hep
güzel şeylerde olabilirdi fakat olmadı pişmanız
Belki hayat bizi ıhlamur gibi görüyordur
Çiçek açmamamız gerekiyordur
Bizler güllere papatyalara özenirken
Yavaş yavaş kendi değerimizi yitiriyoruzdur
Doğru hep biz kaybediyoruzdur , hep biz üzülüyoruzdur
Bünyem bu yağmurlu havada nefes alamıyor
Hep o tombul çocugun gözlerinde ki nemli hava aklıma geliyor
Çok istedim güneşler gözlerime esir olsun
Zihnim gökyüzünün en güzel halinden daha berrak
Ey çocuk bütün özürlerim senin olsun!
Yaşatamadın sana layik başarılı mutlu bir hayat
Artık bir parkta ve o lanet bankta, kalmış gençliğim gibi
Bende bu bedende , koca gövdemin altında ezildim
Nefessizim, sensizim ve kendim dahil kimse beni duymuyor
Zihnim, fikirlerim, hayallerim hayat tazıma neden bu kadar uymuyor
Yıldım be çocuk neden büyümek istedin ki
Neden daha fazlasını istedin ve neden uçurumlarda kayboldun
Oysa ki bana bir sans versen belki seni gökyüzünde uçururdum
Yada boşver verme bana son bir sans uçurumların dibinde gözünün feri gibi soluyoruz.
Kabullenmek yerine, Hep son bir umut arıyoruz..
kızılbey