Nənəmin qar deyilən şeydən həmişə zəhləsi gedirdi,çünki onun başmağı olmamışdı:ömrü boyu öz balaca ayaqlarında nənəm atamın köhnə, iri başmaqlarını sürümüşdü. ( Ə. Əylisli " Tənha narın nağılı")
Göyün bəlaları Sonanın uşaqlarına heç nə edə bilməzdi və etməmişdi. Göylərdə elə bir bəla da yox idi. Ancaq yerlərdən qalxıb göyün yeddi qatından keçən bəlalar Sonanın balasını-Bahar kimilərini məhv edirdi.
Yalnız o balaca və adamsız uşaq yox idi. Yenicə çiçəklənən Bahar qışın cəngəlində məhv olmuşdu. Bahar daha yox idi. Ondan acı bir xəyal qalmışdı. Baharın cırıq, köhnə papağı yolda, qar üstündə qaralırdı. O da sahibi kimi kimsəyə lazım deyildi...