Selamün aleyküm değerli dostlar.
Sitede paylaşımlara bakarken Hz. Mevlana’ya ait olduğu söylenen şu şiir dikkatimi çekti:
"Allah der ki, kimi benden çok seversen onu senden alırım. Ve ekler: Onsuz yaşayamam deme, seni onsuz da yaşatırım. Ve mevsim geçer, gölge veren ağaçların dalları kurur, sabır taşar, canından saydığın yar bile bir gün el olur. Aklın şaşar dostun düşmana dönüşür. Düşman kalkar dost olur. Öyle garip bir dünya! Olmaz dediğin ne varsa hepsi olur. Düşmem dersin düşersin. Şaşmam dersin şaşarsın. En garibi de budur ya, öldüm der durur yine de yaşarsın." Hz. Mevlana
Internette baktım kaynağına lakin bulamadım. Bu şiir Hz. Mevlana’ya aitse hangi eserinde geçiyor?
Not: Bazıları da kaynak olarak Sezai Karakoç’u belirtmiş amma ne kitabını ne de sahife numarasını yazmış.
“İnsan, gerçeği ancak yüreğiyle görebilir. Gözler, hiçbir şeyin özünü göremez. Gülünün senin için değerli olmasının sebebi, ona zaman harcaman ve fedakârlıkta bulunmandır.”
“İnsanın kendisini yargılaması, başkasını yargılamasından çok daha zordur. Kendini iyi yargılamayı başarırsan gerçek bir bilge olduğunu kanıtlamış olursun.”