Gün gelir, daima yüzümüze gülen talih bize arkasını dönüverir. Kendi başımıza kalır ve son mücadelemizde ayakta kalmaya çabalarız. Kimileri gerçekten de ölürken yapayalnızdır, kimilerinin başucunda bekleyen dostları, akrabaları vardır, ama ne olursa olsun, insan yaşamının sonuna geldiğinde o karanlık tünele girerken yanına kimseyi alamaz.
Ben ve adamlarım dönüyoruz. Sanırım hala Heid’de başıma ödül var. Şüphesiz, hepsi yanlış anlaşılmadan ama açıklaması çok uzun sürer özellikle bir merdivenin üzerinde boynunda ilmekle duruyorsan.