- Prens! Saygın biri olmak istiyorum ben... Kendime saygım olsun istiyorum ve... haklarıma...
- Böyle düşünen bir insan yalnızca bununla bile saygıyı hak ediyordun zaten...
Bütün bu sözcükleri ve "sineği" İppolit onun o zamanki sözcüklerinden, gözyaşlarından almış gibiydi. Hatta hiç kuşkusu yoktu bundan ve bu düşünceyle nedense çok hızlı çarpıyordu kalbi.
O yüzden bir cevap bırakmadan gitmek istemiyorum; özgür bir insanın cevabı elbette, yoksa kendimi savunmaya zorlanmış birinin sözleri değil, hem de hiç değil!
Bir insanın kafasında doğan dâhice veya yeni her düşüncede, onu anlatmak için ciltlerce kitap yazsa, otuz beş yıl sözlü olarak anlatmaya çalışsa yine de kafasından bir türlü dışarı çıkmayan, ömür boyu içinde kalacak, başkalarına anlatamayacağı bir şeyler her zaman vardır.