Latibule
@Latiibule
Paylaştığın kadar yalnızlık hafifler.
5 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Doğum
Doğumlar sancılı olur saniyeler içinde o sancıları geçiren bir umut kollarımızın arasına koyulur. Hayatın ilk öğretisi budur insana: Her acıdan önce ve sonra umut vardır. Acılarımız bizim araf noktamız olabilir bazı umutların başlangıcı ve bitimi. Karanlık, nemli ve dar bir rahimden dünyaya açarız gözlerimizi. Bir karanlıktan başka bir karanlığa. Aydınlıksa bizim içimizdedir. Tıpkı süpernova öncesi karanlığa düşen küçük ışık topu misali...
Reklam
Konumuz: çaba
Hepimiz bu hava kürenin içerisindeki balıklarız. Bazen nefes alırken (yaşamdan) boğuluyoruz. Çünkü ona direniyoruz. Kimse ve hiç bir şey kabul edilmeden varlığını gösteremez. O yüzden nefes alırken yaşamış gibi hissettmiyoruz. Yaşamaya çabalamak nefes alırken boğulmak kadar anlamsız. Her yaşam kendine özgüdür kişiye özeldir yolculuğumuzun en büyük parçasıdır ve zaten avuçlarımızın arasındadır. İnsan bunu fark ettiğinde asıl yolculuğu başlar. Evet yaşam bi girdap gibi içine çekebiliyor ve biz tutunacak yer bulmak için çabalıyoruz. Belkide yapmamız gereken direnmek değil kapılıp gitmektir. Karaya vurana kadar; dalgaları hissederek, hayatın bize yaşattığı her duyguyu aynı olgunluk istek ve ihtiyaçla kabul edip özümüzle tadarak yaşamalıyız. Bir kez olsun tüm kaçma planlarını ateşe verip hayata yenilenerek devam edilmesi gerektiğini düşünüyorum hatta belki bir kaç kez.