Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyormuş gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği, başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı.
...Öldüyse, onu düşünmek istemem. Beni korkutan tek şey ölümdür. Nefret ederim ölümden. Bugünlerde insan ölümden başka pek çok şeyin üstesinden gelebiliyor. 19. yüzyılda örtbas edilemeyecek iki olgu var, biri ölüm, öteki bayağılık. Gel kahvemizi müzik odasında içelim, Dorian. Bana Chopin çal.
Bu güzellik ögeleri gerçek ögelerse, olay yalnızca dramatik etki duygumuza seslenir. Birden artık tiyatro oyuncusu olmadığımızı, oyunun seyircileri olduğumuzu fark ederiz.