Evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının acısı da bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir...
Tıpkı zehra gibi ben de babamla anlaşamayan nerdeyse düzgün tek bir sohbeti olmayan biriydim. Taki babamı kaybedene kadar . Bana bir yazı, fikir bırakmamış olsa da yokluğunda eksik bıraktığı yerleri daha iyi görebiliyorum . Ve onun o kadar da kötü olmadığını düşünmeye başladım . Yine de onun adına keşkeler istiyorum ve keşke tıpkı bu eserde olduğu gibi yaşadıklarını anlattığı bir defteri olsaydı da babam bunları yaşamış diyebilseydim. Bu eseri okumamın ardından yazmanın, geriye bırakacağım anıların önemini daha iyi anladım. Tavsiye ederim :)