Kendini bir tarafa itip başkalarının beklentilerine göre yaşamak çoğu kimseye kolay gelir. Ne
var ki kendisi ile ilişkisi kopuk yaşayan insan eninde sonunda bir iç yalnızlığa gömülür.
Çoğu insan yaptığının farkında bile olmadan ailesini mutlu etmek uğruna kendisinden vazgeçiyor, görüyorum. İşte bu noktada ister istemez şunu soruyorum: Eğer çocuğun kendisini mutlu edecek şeyler yaptığında onu eleştirip kızıyor seni mutlu edecek şeyler yaptığında ise aferin diyerek ödüllendiriyor yani sadece senin arzularına göre yaşaması için onu bir köpek gibi eğitiyorsan bu gerçek sevgi midir? Bence değildir.