Şunu da hiçbir zaman unutmamak gerekir ki; Allah için yapılan bir hizmete, hizmet edilenden çok, hizmet eden muhtaçtır. Yani bizim, kemâle erebilmek ve âhiret selâmetine nâil olabilmek için hizmet etmeye ihtiyacımız vardır.
Reklam
Can ve malı Allah yolunda hizmete adamak, kulu Allâh'a yaklaştırır. Fakat ilâhî bir emânet olan nîmet ve imkânları sırf nefsine sarf etmekse, kulu Hak'tan uzaklaştırır.
bir mü'min her hâlükârda; "Allah bana hangi imkânları lûtfetti ve ben bu imkânlarla Allah yolunda nasıl hizmet edebilirim?" düşüncesi içerisinde olmalıdır. Sayısız nîmet ve imkâna rağmen, sadece kendini düşünerek hizmete koşmayan ve hayatını boş geçirenler, meyvesiz bir ağaç gibidirler.
Rasûlullah Efendimiz şöyle cevap verdi:
"-İnsanların Allah Teâlâ'ya en sevgili olanı, insanlara en faydalı olanıdır. Amellerin Allâh'a en sevgili olanı ise, bir müslümanın kalbine sürür vermen, onu sevindirmen veya bir sıkıntısını defetmen veya borcunu ödeyivermen veya açlığını gidermendir. Şu muhakkak ki, bir kardeşimle onun ihtiyacını gidermek üzere yürümek, benim için, Medine'deki şu Mescid'imde bir ay îtikâf yapmamdan daha sevimlidir. Kim kendini tutar, gazaplanmazsa Allah Teâlâ onun ayıplarını örter, kim gereğini yapmaya gücü yettiği hâlde öfkesini yutarsa, Allah Teâlâ kıyamet günü onun kalbini ümit, huzur ve emniyetle doldurur. Kim kardeşiyle birlikte onun ihtiyacını görmek için yürür ve o ihtiyacı karşılarsa, Allah Teâlâ, insanların ayaklarının kaydığı gün onun ayağını sâbit kılar." (Heysemî, VIII, 191)
Allah Teâlâ dînine hizmet eden ve kullarının sıkıntılarıyla meşgul olan kimselerin şahsî sıkıntılarına kefil olur. Bütün meşgûliyeti şahsî menfaatinden ve kendi derdinden ibâret olanları ise dertleriyle baş başa bırakır.
Reklam