bir mü'min her hâlükârda; "Allah bana hangi imkânları lûtfetti ve ben bu imkânlarla Allah yolunda nasıl hizmet edebilirim?" düşüncesi içerisinde olmalıdır. Sayısız nîmet ve imkâna rağmen, sadece kendini düşünerek hizmete koşmayan ve hayatını boş geçirenler, meyvesiz bir ağaç gibidirler.
Reklam
Rasûlullah Efendimiz şöyle cevap verdi:
"-İnsanların Allah Teâlâ'ya en sevgili olanı, insanlara en faydalı olanıdır. Amellerin Allâh'a en sevgili olanı ise, bir müslümanın kalbine sürür vermen, onu sevindirmen veya bir sıkıntısını defetmen veya borcunu ödeyivermen veya açlığını gidermendir. Şu muhakkak ki, bir kardeşimle onun ihtiyacını gidermek üzere yürümek, benim için, Medine'deki şu Mescid'imde bir ay îtikâf yapmamdan daha sevimlidir. Kim kendini tutar, gazaplanmazsa Allah Teâlâ onun ayıplarını örter, kim gereğini yapmaya gücü yettiği hâlde öfkesini yutarsa, Allah Teâlâ kıyamet günü onun kalbini ümit, huzur ve emniyetle doldurur. Kim kardeşiyle birlikte onun ihtiyacını görmek için yürür ve o ihtiyacı karşılarsa, Allah Teâlâ, insanların ayaklarının kaydığı gün onun ayağını sâbit kılar." (Heysemî, VIII, 191)
Allah Teâlâ dînine hizmet eden ve kullarının sıkıntılarıyla meşgul olan kimselerin şahsî sıkıntılarına kefil olur. Bütün meşgûliyeti şahsî menfaatinden ve kendi derdinden ibâret olanları ise dertleriyle baş başa bırakır.
Mevlânâ Hazretleri de hizmetin insana kazandırdığı mânevî olgunluğu şöyle ifade eder:
"İbadet ederek, ihsan ve ikramlarda bulunarak ve halka hizmet ederek elde edeceğin gönül gözüyle, bu gördüğün çeşitli renklerden başka renkler görürsün. Adî taşlar yerine inciler, mücevherler seyredersin. İnci de nedir ki? Sen kendin deniz olursun; göklerde seyreden, gezip dolaşan güneş kesilirsin."
Zira îman firâsetine sahip her mü'min, bu dünyada asıl endişe duyulması gereken en mühim meselelerin, ebedî hayâta, yani âhirete dâir meseleler olduğunun idrâki içinde bulunur.
Reklam