"Oluruna bırak sen çık aradan,
ne yapacağını bilir yaradan
"Olanları ondan bil tasalanma boşuna,
olacak olan olur, gitmese de hoşuna..."
《Ahmedî Fâkirûllah》
İnsan bir şeye inandığında onu yaşaması da gerekir sanırım.İnandığı için bir şeyler yaptığında kendini hafiflemiş hissediyor. Yoksa sadece kuru bir "inandım" demek bir mana taşımıyor. Hatta yük oluyor bu cümle, insan onu taşıyor.Kendinden daha ağır oluyor...