Büyüdükçe gerçeklik kavramını yitirenleriz.
Çocuklar dünyayı olduğu gibi görürler oysa yetişkinler görmek istedikleri gibi.
İçimizde gizlediğimiz sayısız kişilik bir maske yoluyla gün yüzüne çıkıyorudu.
Maske koleksiyonumuza yenileri eklenerek sürdürüyorduk yaşamı,
Gerçeklik kavramını yitire yitire.
Olduğu gibi değil de görünmesini istediğimiz gibi bir gerçeklik kurguluyor ve bunu sunuyorduk herkese...
Sahte bir dünyaydı hepi topu.
Yalnız deliler ve çocuklar olduğu gibi,
Yalnız çocuklar ve deliler olması gerektiği gibi.