Affetmenin, kabul etmenin ve gerekirse vazgeçmenin hafifletici bir rahatlığı var.
Zararına da olsa kendini akışa bırakmak, her şeyin sorumluluğu sadece bana ait değil demek ve o ezici yükün aslında zaten havada asılı durduğunu, bizim ısrarla altında ezilmeyelim diye onu sırtlandığımız gerçeğinin farkına varmak demek.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Zira hepimiz yaşamla bağını az ya da çok kaybetmiş, kör, topal idare eden insanlarız.
Hatta yaşamdan öylesine kopuğuz ki gerçek "canlı hayata" karşı adeta tiksinti duyuyor, bize hatırlatılmasına dahi katlanamıyoruz.
Sayfa 138
