Erişilmemiş nice istek insanın ruhunu tatlı bir kederle doldururdu. Oysa ne kederde bir çare vardı ne de geçmişi düşünmekte. Ruhun varlığını duyması, kendini tazelemesiydi bu.
Ağaççıklar korkmasın diye ormanda dolaşarak her birinin gövdesine teker teker dokunmak isterim. İşte baharda yeşermeyen ağaçlar kışın korkudan donup kalmış olanlardır.
Sayfa 49 - (bizler de korkudan, üzüntüden ve acıdan sonra yeşermeyi bırakıyoruz)·Kitabı okudu