"demek ki annesi, bir daha hiç geri gelmemek üzere yitip gitmiş bir mutluluğu olduğu gibi koruyabileceğine, zamanın akışını durdurabileceğine, oğlu geri geldiğinde kapı ve camları açmakla her şeyin eskisi gibi olabileceğine inanıyordu."
Hayatım boyunca pek az öykü kitabı okudum. Ve bunun eksikliğini hep hissetmişimdir. Kerem Bakıcı'nın öykülerini bu kitabıyla keşfettim. Kitabı sokak arası bir kitapçıda gördüğümde boşuna 'Beni al' diye bağırmamış demek. Günümüzden bir soluk okumak o kadar iyi geldi ki..
Oh be biri bozmuş işte bu ölüm sessizliğini dedim içimden.. :)
Umarım bir sonraki kitabıyla yahut öyküsüyle karşılaşmam bu kadar uzun sürmez..
Okuyunuz efemm ;)
"Bu insanlar... Beyinlerini kiraya vermek için toplandılar! Bir kişi herkes yerine düşünüyor, karar veriyor, asıyor, kesiyor, yüceltiyor, ödüllendiriyor... Görünüşe bakılırsa herkes keyifli, herkes istekli."