Hayatta hep bir koşturmacanın, telaşın içinde kaybolmuşuz. Bu telaş bizi esir almış resmen. Ve bu öyle bir kayboluş ki; kendimizin, sevdiklerimizin farkında bile varamamış, sarıp sarmalayamamışız. Doğan Cüceloğlunun da dediği gibi, insan bunun farkına vardığı an ikinci kez doğar. Herkese nasip olmuyor anladığım. Bunun farkında varmak, hele ki geçse, çok büyük bir üzüntü. Bir dakika ya dediğin o an, işte bu an. Hayattaki maddi her şeyi elinin tersiyle itiyorsun resmen. Ve işte o an huzurun kapısı aralanmaya başlıyor.