Oruç
@Leiillaa
14 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Bir Delinin Hatıra Defteri, yazarın hayal gücünün seviyesinin normalin çok daha üzerinde olduğunu ve okuyucuların da bu konuda durup düşündüğü kendini bir anda yazılanları anlamak için yazarın yerine koymaya çalıştığı fakat yine de tam olarak yazarı anlayamayacağımız düzeyde gerçek üstü düşüncelerin yer aldığı bir kitaptı...
Reklam
Bir Simit Parçası Kadar Hikayeİnsan ve Duygular
Puan vermedi
Doğan Cüceloğlu bu kitabında eşinin yaşadığı bir olayı şöyle aktarıyor ; "Eşim Mecidiyeköy'deki işine gitmek için Suadiye 'den deniz otobüsüne binip Kabataş'ta inmiş. Ís öncesi biraz vakti olduğu için orada bir çayhanede oturup simit-çay keyfi yapmaya niyetlenmiş. Derken birden kuşlar etrafını çevirmiş. Bu durum Yıldız'ın hoşuna gitmiş ve onlara simidinden küçük parçalar atmaya başlamış. Kuşlar durur mu? Hemen çoğalıp Yıldız'ın etrafında halkalanmıslar. Yıldız da şöyle düşünmüş;" Şuan kuşları besliyorum ya , sanki onlar benim kuşlarımmıs gibi oldu!" Bu his hoşuna gitmiş. Sonrasında, "Yine bir gün erken vardım Kabataş'a," diye anlattı bana." Bu kez bayağı açım. Íki simit aldım, çünkü birini tamamen kuşlara atmak niyetindeyim. Aynı yere oturdum. Kendi simidini yerken diğerini de kuşlar için parçalıyor önüme yığıyordum. ama bu sefer kuşlar gelmedi. Bir hüzün çöktü. Bu sefer içime baktım, niye bu kadar hüzünlendiğimi düşündüm. Ah! O an ilk defa anladım ki; simidin olması yetmiyor, kuşlara da ihtiyaç var." bu tıpkı yaşamımızdaki beklentilerimiz gibi aniden iyi bir şey yaşarız elimizdeki imkanın buna yetersiz olduğunu düşünürüz ve bir dahaki sefere imkanımız çok olduğunda daha iyi olacağını düşünürüz ve daha çok mutlu olacağımızı bununla mutlu edeceğimizi düşünürüz. Hâlbuki hayatın bize göstermek istediği bir şeyin çok olması değil olan şeyin yanımızda olanlarla ne derece paylaşabildigimizdir. Ve bir daha onları görebilecek miyiz? Sorusunun farkındalığını en derinden benimsemesidir.
Zülfü Livaneli'nin kardeşimin hikayesinde Ahmet, dünyanın en tehlikeli duygusu aşk olduğunu açıklıyordu. Onun aksine gazeteci kız ise dünyanın en tehlikeli duygusu merak demişti. Bu doğru olabilirdi insan zaten aşık olduğu insanı merak ettiği için tanımak istemez miydi? Sahi aşk mı meraktan dogardi yoksa merak mı aşktan dogardi?
+Sofie'nin dünyası adlı kitabın bir paragrafında şöyle yazıyordu. Ksenofanes, "insanlar, tanrıları kendilerine bakarak yarattı." diyordu. "Ölümlüler, tanrıların da kendileri gibi doğduklarına, benzer giysileri, sesleri ve biçimleri olduğuna inandılar." Siyahların tanrıları siyah ve basık burunlu, Trakyalılarınki ise mavi gözlü ve sarı saçlıdır. Eğer öküzler, atlar ve aslanlar da resim yapabilselerdi, atlar at, öküzler öküz benzeri tanrı resimleri çizer ve kendilerine benzeyen biçimlerde heykeller yapardı.
Bu paragrafta, beni şu yönde düşündürdü, geçmişten günümüze kadar süregelen ırkçılık, inanış gibi düşünceler bir tanrı arayışı içerisine girildiğinde ortaya çıkmıştı ve insanlar kendilerinde bulunan en değerli hazineyi yani aklı bir yanlışa inanmaya kullanmıştı. Tabii bu inanış dünyanın sonu oluyordu. Hayvanlar konusunda ise akıllarının olmaması ve resim yapma yeteneğine sahip olmamaları onlarin lehine olmuştu. Çünkü hayvan dünyasında sadece avlanmak vardı, tek inandıkları şey karınlarını doyurmaktı onun dışında bir ormanda birlikte yaşamayı başarabilecek konumdalardı.
+Alberto ve Sofie'nin, Hegel macerasının ardından kapı çalınmıştı ve gelen Harikalar Diyarı'nın kahramanı Alice'di. Sofie'nin, Alice'in oraya nasıl geldiğine dair sorduğu soruya. Alice, "Harikalar Diyarı'nın kesinlikle hiçbir sınırı yoktur. Yani her yerdedir." diye cevaplamıştı. Bu doğru, insan olarak sonsuz bir zihne, düşünme yetisine sahibiz ve bir şeyleri ne kadar doğru düşünür güzel benimsersek birçok güzelliğe, harika şeylere sahip olduğumuzu daha iyi anlamış olacağız. Her şey bizim içimizde...
