Başdaşıları... Qırmızı, qara, ağ mərmərdən olanları da
var idi, adi, ucuz daşdan olanları da... Bəziləri hündür idi,
bəziləri alçaq... Bəzilərinin üstünü toz basmışdı, yanlarını
da ot-alaq... Bəziləri isə par-par parıldayır, ətrafında
əkilmiş çiçəklər göz oxşayırdı. Bu qəbirlərin sahibləri
adam tutub, ona aylıq məvacib verirdilər ki, hər gün
başdaşının tozunu silsin, çiçəkləri sulasın. Başdaşıları da
təbəqələrə bölünmüşdü adamlar kimi. Varlısı da var
idi, kasıbı da. Gözəli də var idi, çirkini də. Qürurlusu,
lovğası, özündən müştəbehi də var idi, yazığı da... Amma
bir eynilikləri, bir oxşar cəhətləri də var idi ki, bu da
hamısının sakit və səssiz olması idi. Hamısı susmuşdu...
Hamısı, elə bil ki, nəsə fikirləşirdi...
Həm də bu fikirləşməyin ən fərqli və ən qəribə xüsusiyyəti
onda idi ki, bu fikirləşmək əbədi idi və axırı heç vaxt, heç
yana çıxmayacaqdı...
Tanrının əks cinslərin ruhlarına bəxş etdiyi həmin
qüdrəti məhəbbət adlandırmaq olardı. Deməli, kişi ilə
qadın arasında olan məhəbbət onların ruhlarının bir-birinə
qovuşmaq istəyidir. Bəli, məhz istəyi! Çünki ruhlar heç
vaxt bir-birlərinə qovuşmurlar...