Bəli, tamamilə tək-tənha bir adamam... təkcə Berlində deyil, bütün dünyada kimsəsizəm.. Həm də uşaq vaxtlarımdan bəri...
- Mən də... - dedi. Əllərimi ovucları içinə alıb: - Kimsəsizlik və tənhalıqdan az qala ürəyim partlayır, - deyə sözünə davam etdi: - Tərk edilmiş xəstə bir köpək kimi
kimsəsizəm...
Bəli, biz bədbəxt olduğumuz zaman başqalarının da bədbəxtliyini dərindən hiss eləyirik; bu hissiyyat dağılmır, bəlkə bir yerə yığılıb daha da möhkəmlənir...
Ah, Nastenka! Tək qalmaq, başa düşürsünüzmü, tamamilə tək qalmaq,hər şeydən, hətta ən kiçik arzulardan belə məhrum olmaq, hər şeydən, hər şeydən
ümidini üzmək doğrudan da dəhşətdir!