Yenilginin tadını çıkardım uzunca bir zaman...Kendimle kendim arasında gidip gelen yeni bir yol açtım.Günler niçin uzadığını,niçin kıvrıldığını bilmediğim bir sarmaşık gibi dolanıp durdu boynuma.
Dünya bensiz de dünyaydı,darılmadım.
Çiçeğin rengi soldu, bitti şarkısı kuşun.
Yol tenha, dal mecâlsiz, su durgun.
Tabut yapılan tahta, ev ev taşınan odun.
Bahar, ümit yerine, ey kış, içimde korkun!
-Ziya Osman Saba-