Ben mi kitabı bitirdim o mu beni bitirdi bilmiyorum ama uzunca bir süre bakıştık son paragrafıyla.Günlerin sonsuz olmadığını ve buna binaen hayatı daha istekli,keyifli yaşamam gerektiğini hatırladım Adaletle beraber.Benim için kitabın en can alıcı noktası mektuptu galiba.Sadi Seber'in mektubunu gözlerim dolu dolu okudum.Okurken bu kadar güzel ama bi o kadar da şatafatsız bir sevgi var mıdır acaba şimdilerde diye düşünmeden edemedim.Havalimanında olmasını içten içe bekledim bende. Neysw daha fazla spoiler vermeden şu paragrafı da buraya ekleyeyim yoksa bütün kitabı yazacağım buraya.
Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda.Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene
dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum.