Bazı insanlar vardır, az konuşarak kapatırlar kendilerini dış dünyaya, bazı insanlar ise, çok konuşarak. Büyük laf yığınları içinde bulamazsınız onları. Hani kimselerin uğramadığı metruk köşkler vardır, bahçesindeki gelişigüzel büyümüş ağaçlardan görünmez olmuş köşkler. Sarmaşıklar sarmıştır her yanını. İşte çok konuşan bazı insanlar, kaygılarıyla baş etmeye çalışırken o köşkler gibi yaprakların, kelimelerin arkasına saklarlar kendilerini, farkında olmadan. Nice mantıklı kelime söylerler ama duygularını göremezsiniz arada.
O insanların ve köşklerin içleri zengindir mutlaka ve mutlaka birkaç kırık cam vardır pencerelerinde hüzünlü sonbaharlardan hatıra. Onca kelime, onca yaprak arasında kimseleri göremezsiniz. Kırık camları, hayal kırıklıklarını göremezsiniz. Aslında insanlara sarılmak isteyen nice ev, sarmaşıklara sarınmakla yetiniyor bu dünyada.