Ve adam karnı açlıktan kazınarak tekneye gelecekmiş,çünkü işten evlerine dönen erkekler,midesi olan ve karnını doyurması gereken varlıkların sadece kendileri olduğunu zannederler.
Ben çocukken evimiz hiç kedisiz kalmazdi. O kedilerle uyum içinde, yakın bir şekilde yaşamıştık. Ve kediler her zaman benim en iyi arkadaşlarımdı. Kardeşim yoktu; en yakınlarım kediler ve kitaplar olmuştu. Verandada (o dönemki evlerde veranda olurdu) kedimle güneşlenmeyi pek severdim. lyi de madem kedilerle böylesine içli dışlydık, neden o kediyi sahile götürüp bırakmak zorunda kalmıştık? Peki ben neden onu bırakmaya karşı çıkmamıştım? Bu sorular o kedinin bizden önce eve dönmüş olmasıyla birlikte
bugün bile benim için büyük bir sır olmayı sürdürür.