İnsan bazen öylece bekliyor. Bir çare, bir yardım eli, azcık nefeslenebileceği bir ruh... Sonra da anlıyor ki beklenen hiçbir zaman gelmez. Gelen de zaten varlığıyla yokluğuyla bir.
Bir çocuğa beden verebilirsin ama onun kalbine, ruhuna tesir edemezsin. Herkes kendi hayatını yaşar, herkes kendini yaratır. Ama insanı kendisine götüren köprü çok incedir, çok dar. Bir tek kendisinin geçmesine izin verir.