Levla
@Levla___
Dünden beri buradayım, esintinin beni sürüklediği yerde; son kapıya geldiğimin bilincindeyim, hiç kimsenin açmadığı, günah dolu ruhlara ayrılmış olan kapı, adının anılmaması gereken kapı, çünkü suskunluğa açılıyor, sorular taşların arasındaki çimentolara dönüşüyor bu evde.
Reklam
Puan vermedi·160 syf.·
2025 5. kitabı
Küçük çocukken kuyuya düşme tehlikesi geçirmiştim. Büyüyünce de 'sonsuzluk' sözcüğünün içine düşme tehlikesiyle karşılaştım ve birkaç başka sözcüğün içine daha: 'aşk', 'umut' 'anayurt' ve 'Allah'. Her yıl kurtulup ilerlediğimi sanıyordum. İlerlemiyor, yalnızca sözcük değiştiriyor ve buna "kurtuluş" diyordum.
Turnaların sesiyle içimde bu hayatın her insan için bir tanecik olduğu, başkasının var olmadığı, neyin tadını çıkarabileceksen burada çıkaracağın, bunun çabucak gelip geçtiği ve ölümsüzlük lçinde insana bir fırsatın daha verilmeyeceği yolundaki korkunç önsezi yeniden yankılandı içimde. Bu amansız, amansız olduğu kadar da şefkat dolu uyarıyı duyan insan yüreği, zayıflıkları, anlamsızlıkları yenmek, tembelliğin ve yararsız büyük umutların üstesinden gelmek ve sonsuza kaçan her saniyeyi yakalamak kararı alır.İnsanın kafasında büyük örnekler canlanır; hiç olduğunu, hayatının küçük sevinçler, büyük değersiz konuşmalar içinde geçtiğini açıkça görür.
Bu duman, onun doğru yolu gösterişindeki tad, bu değişim, ölümlü biçimler, mavi nirvananın içinde sona eren dingin, gürültüsüz ve mutlu hayattır... Düşüncelere dalmıyor, bir şey aramaya çalışmıyordum, hiçbir kaygım yoktu; kesinliği yaşamaktaydım.
Reklam