Lexa
@Lexa_7
youtube.com/@l_exa_7?si=TGa...
WhatsApp'ta Lexa. kanalını takip edin: whatsapp.com/channel/0029VbB...
26 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Emine Tavuz'un bu kitabına büyük umutlarla başlamıştım ama maalesef hiç beklediğimi bulamadım. Metroda mahsur kalma gibi gergin ve dramatik bir konuya rağmen, karakterler arasındaki konuşmalar o kadar "ergence" ve yapaydı ki, hikayenin ciddiyetine bir türlü odaklanamadım. Hayati tehlike varken bile sürekli sulu, zorlama diyaloglar okumak, romanın genel olgunluğunu düşürdü. Zaten hikayenin en büyük sorunu, bir gerilim/dram için fazla tahmin edilebilir olmasıydı. Sonu nasıl bitecek, kimin kaderi ne olacak diye hiç merak etmedim, çünkü her şey çok basitti ve uzaktan görünüyor gibiydi. Bu yüzden o heyecanı ve sürprizi yaşayamadım. Benim için büyük bir hayal kırıklığı oldu.
8/10
Beğendi
Efsane bir yerli fantastik seri! Cadı akademisi, güçlü ama başına buyruk bir ana karakter Erin ve bolca aksiyon arıyorsan, doğru yerdesin.
Erin, lisede takıldığı gotik tarzın aslında bir "cadı ruhu" olduğunu öğrenip kendini Vhartlox Cadı Akademisi'nde buluyor. Ama Erin bildiğimiz tatlı cadılardan değil, adeta yürüyen bir tehlike! Okulun altında uyuyan kadim bir varlık bile onun peşine düşüyor.
Kitap acayip akıcı, evreni çok zengin (peri, vampir, cin ne ararsan var) ve okurken çok eğleniyorsun. Fantastik okumayı özlediysen ya da bu türe yeni başlayacaksan tam isabet! Enerjisi yüksek, bol kahkahalı ve merak uyandıran bir macera.
Tavsiye: Gözün kapalı başla!
Bazı kitaplar vardır, okurken sessizce içine işler. “İnsancıklar” da tam öyle bir kitap. Dostoyevski bu romanında sanki kelimelerle insan ruhunun en karanlık sokaklarını aydınlatmış gibi. Her sayfada bir yalnızlık, bir eziklik, bir umut kırıntısı var ama öyle sahte bir umut değil — yorgun, gerçek ve insan gibi olanından.
Makar Devuşkin… Adam yoksul, ezilmiş, ama bir o kadar da iyi kalpli. Onun yazdığı mektuplarda o kadar fazla “insan” var ki, bazen sayfayı kapatıp “of be” diyorsun. O kadar içten, o kadar savunmasız. Varvara ise tam tersi bir dünyanın kadını gibi; kırılgan ama hayatta kalmaya çalışan bir tarafı var. Aralarındaki mektuplaşmalar sadece bir “iletişim” değil, resmen iki ruhun birbirine tutunma çabası.
Dostoyevski burada insanın “önemsiz” görünmesinin, aslında ne kadar büyük bir trajedi olduğunu anlatıyor. Toplumun dışladığı, yok saydığı o küçük insanlar yani “insancıklar” aslında kitabın en güçlü sesi. Çünkü onların acısı, sessizliği ve iyiliği… her şeyden daha gürültülü.
Okurken bazen sinirleniyorsun, bazen üzülüyorsun. “Bu kadar iyi niye ya?” diye bağırmak istiyorsun Makar’a. Ama sonra fark ediyorsun ki o saflık, o kırılganlık aslında Dostoyevski’nin insana olan umudunu temsil ediyor.
Ve o umut… hâlâ bizde eksik.
Son sayfayı kapattığımda garip bir sessizlik kaldı bende. Ne tam mutsuzluk, ne de huzur. Sadece “anladım” hissi. İnsan olmanın o garip ağırlığını.
“İnsancıklar”, seni hırpalamadan tokatlayan bir kitap. Sessiz ama vurucu.
Tıpkı bazı insanların seni kırmadan hayatından çıkması gibi.
The 100 21. Gün1000Kitap
The 100: 21. Gün — İkinci kitap, ilkinden çok daha tempolu ve duygusal olarak derinleşmiş bir devam kitabıydı. Karakter gelişimleri iyice su yüzüne çıkarken, her birinin geçmişine dair kesitler daha da anlam kazanmaya başladı. Özellikle Bellamy, Clarke ve Glass arasındaki sahneler hem kalp kırıcı hem de sürükleyiciydi.
Dünya'nın kaotik hali, uzay kolonisiyle olan çelişkiler ve hayatta kalma savaşı ciddi anlamda tırmanışa geçti. Yazar, aksiyon ile duygusal ikilemleri çok iyi harmanlamış.
Ama asıl bomba? Yeryüzündekilerin yalnız olmadığını fark etmeleri. Bu detay, serinin yönünü değiştiren bir kırılma noktası oldu.
