"İyi misin?" dedi Timur mırıltıyla.
Çok sık rüya görmezdi. Babasını gördüğü rüyalar ise bir elin parmağını geçmezdi. Görse bile bu denli huzursuz hissetmezdi. Hele de babasının olduğu bir rüyadan uyandı diye şükran duymazdı ama şu an uyandırdığı için Timur'a minnettardı. Kulakları uğulduyordu. Karganın acılı feryadı hâlâbeyninin her köşesinde geziniyordu. Kollarını sıkı sıkı göğsünde bağladığını o an fark etti. Öyle bir sıkmıştı ki kendini, kramp girmişti sanki kollarına. Açmakta zorlandı. "İyiyim," dedi kısaca. "Ne oldu ki?"
"Ne bileyim?" dedi Timur dudak büzerek. "İnleyip durdun, karabasan sandım. Sen onu boğmadan kurtarayım dedim zavallıyı."