Tuğba Leyla Üstün
@Leyla4177
6 yaşından beri okuyorum bu yüzden kütüphanelerde evimde gibi hissederim. :) Bana ve bu hesap açılmadan önceki tüm kitap yorumlarıma @catikatikitaplari hesabından ulaşabilirsiniz.
Şu anda okuduğu kitaplar
Herkesi babama benzetirdim. Ya da hiç kimse babama benzemezdi.
Evimizde yapraklanan bir çınar ağacıydı. Gölgesi yazın serinlik, kışın
sıcaklık verirdi. Yanımda olduğu zamanlar iki kat yaşardım. Yüreğimde
karıncaların yürüdüğü bir yeni zamandı. Kim birazcık ona benziyorsa gizlice
seviyordum. Bütün erkeklere mavilik veren bir gökyüzüydü. Bir gün
gelmeyiverdi. Ben inanmadım. Sonraki günler de gelmedi. Ben bir çınarın
her yaprağından defalarca düştüm. Annem sustu. Gözbebekleri büyüdü,
büyüdü; kirpiklerinden taştı. Konya ovasında öyledir ancak keder, güneşin
battığı saatlerde. Birdenbire yalnızdık.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
“Şiir, insanın yaşama hakkını, bir iç çekiş kadar bile olsa hiçleyen bir
gerçekliği, sözcüklerin bütün olanaklarını kullanarak parçalar, sonra da yaşamı onarma ve yüceltme temelinde yepyeni bir gerçeklik kurar. Bu
gerçeklik içinde ölüm, elbette reddedilendir. Öfke vardır acıyla, ama
düşmanlık değil, sevgi ve barış bu gerçekliğin ışıklı harcıdır. Ülkelerin
sınırları ilgilendirmez şiiri. İnsanın ve halkların içdünyası, bireyseltoplumsal farklılıkları şiir ülkesinin sınırlarını oluşturur. Bu yüzden şiirin
atlası insanın atlasıdır ve bu atlas bütün bir yeryüzüdür. Akılla duyar
rahatsızlığını ama tepkisini duyguyla verir. Aklı duyguya çeviren simyadır.
Ne kadar olgunlaşırsa olgunlaşsın, bir çocuk saflığıyla cesurdur. Hiçbir halkı
öne çıkarmadığından hiçbir halkı küçümsemez. Sürekli bir çatışmayla var
olan yatışmaz bir muhaliftir. Kendi tahtını bile dağıtan bir tanrıdır, hiçbir
tanrıya eğilmeyen. Susar gibi göründüğü an, en kesin konuştuğu andır.
Herkesin düş gücüne göre çağrışımlar imler. Bu yüzden akıl almaz bir
hazinedir, eşiklerinden geçene. Kendini ele verir gibi göründüğü yerde,
incelikle geri çekilen bir büyük nazdır. Kesinlik onun alanının dışındadır.
Ondan yola çıkılarak bir doğruya varılabilir ama onun doğru olmak gibi bir
sorunu yoktur. Duvarları ve çatıları camlardan oluşan bir özge yapıdır, her
yanından bin güzellik şakıyan. Başkalarının sözcükleriyle konuşur ama
başkalarının söylediklerini söylemez. Sürekli bir yenilik olduğu için herkesin
kanıksadığı bir eski gibi ortak bir tanımı yoktur. Binlerce bağımsız parçadan
oluşmuş bir kusursuz bütündür. Durduğu yeri, hayata karşı tavrını, derdini ve
istediklerini, söylediklerinden çok gizledikleriyle duyurur bize. En yüksek
sesle konuştuğunda bile inceliği elden bırakmaz. Aşkın, acının ve
başkaldırının ilk ve en güzel
“Yalnızlığı ne kadar geniş bir alana yayarsan yay, ne
kadar uzak bir zamana ertelersen ertele, acısı ve ağırlığı azalmıyor. Çünkü
insan, yüreğini göğüskafesinde yapayalnız taşıyor’”
Size benzeseydim mutlu olur muydum?
Benim en iyi dostum gece ışıklarıdır. Ben buradan bakarım bir sır gibi
kapanan geceye. Susmayı ne kadar seviyorsam o kadar severim ışıklara
bakmayı. Tüm lambalarımı söndürür bir sitem gibi otururum