Otuz sekiz yaşındayım ve her yıl biraz daha gençleştiğimi hissediyorum, çünkü her yıl, ömrüm boyunca hiçbir şey gerçekleştirmemeye biraz daha yakın oluyorum.
İçimde yaşayan sıkıntı bana hep ölü odalara layıkmış gibi geldi. Ama ne ona yakışan konutu verebildim, ne de hoşuna gidebileceği atmosferi... Ne zavallı bir hayat benimki; çok şey hissedip, yeterince yaşamıyor!
Kendimi asla gözden düşmüş hissetmemiştim. Bana bu zevki bahşettiğiniz için size ne kadar minnettarım bayım! Çok nefis ve sanki çok uzaktan gelen tensel bir haz bu...
Biz anlaşılmayız, bunun farkındayım...