Nedense insanlar, karşıma ilk çıktıkları gibi, o ilk tanıdığım halleriyle kalmıyorlar.
Belki de bu yüzden her başlangıcımda şüphe, her bitişte ise karamsarlık denizinde boğuluyorum.
Ve ben insanları olduğu gibi o ilk tanıdığım halleriyle sevmeyi özledim.
Artık zamana bırakıyorum insanları.
Yanımda olanı da, arkamda kalanı da o belirliyor.
Ben sadece seyrediyorum.
Bir şey yap. Güzel olsun.
Çok mu zor? O vakit güzel bir şey söyle
Dilin mi dönmüyor? Güzel bir şey gör.
Veya güzel bir şey yaz. Beceremez misin?
Öyleyse güzel bir şeye başla.
Ama hep güzel olsun.
Çünkü "her insan ölecek yaşta"
Geç kalmayasın.
ŞEMS-İ TEBRİZİ