Özgür Öztaş
@LiberteLit
Kelimeler, özgür bırakıldığında gerçek olur. Şiirlerim, sokakların sesi, suskun kalplerin yankısı. Unutma her harf, ruhun zincirlerini kırar..
2 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sokakta yürürken
adımlarım sessiz,
ama içimde bir şehir konuşuyor.
Bir duvar yazısı,
bir kaldırım taşı,
bir çocuğun gölgesi...
hepsi bana benziyor biraz.
Biri geçiyor yanımdan
dönüp bakmıyorum,
ama sesini içimde tutuyorum.
Ben,
suskunluğundan kelimeler damlatan biriyim.
Konuşmam belki,
ama anlatırım.
Bir şarkının yarım kalmış melodisiyim,
bir filmin unutulmuş sahnesi.
Ve çoğu zaman
gökyüzüne değil,
gökyüzünü düşünen birine bakarım.
Çünkü ben,
görmeden görülenleri ararım.
Ve bilirim:
bazı duygular
yalnızca susarak büyür.
Reklam
Ve bazen
bir insanın içine aynı anda hem gün doğumu hem kıyamet sığıyor.
bir yanın camı açıp derin bir nefes almak istiyor,
öbür yanın dünyadaki bütün seslerden kaçıp
kimsenin seni bulamayacağı bir yere gömülmek.
mesela bir sabah uyanıyorsun;
çayın daha yeni duman çıkarıyor,
perdenin arasından ince bir güneş süzülüyor odana
ve sebepsiz yere diyorsun ki:
“galiba düzelecek.”
öyle büyük bir umut değil bu aslında—
ama insan bazen küçücük ihtimallerle bile yeniden ayağa kalkıyor.
sonra dışarı çıkıyorsun,
kulaklığında sevdiğin bir şarkı çalıyor,
yoldan geçen insanlar birbirine karışıyor,
bir çocuk kahkaha atıyor ilerde
ve sen bir anlığına unutuyorsun her şeyi.
işte o an
hayatı gerçekten seviyorsun.
geleceği düşünüyorsun hatta;
gideceğin şehirleri,
henüz tanışmadığın insanları,
bir gün gerçekten ait hissedeceğin o evi…
Buz Kesmiş Bir Kalbin AnatomisiŞiir
Bir şeyler bitti,
ama ses çıkmadı.
bir gürültü bekliyordum oysa,
bir çığlık, bir yankı,
belki içimde bir şeyin kırıldığını duyacağım sandım.
ama hayır,
her şey sessizdi
ve sessizlik,
bir insanın çürümesinin en zarif hâlidir.
Bir umut vardı bir zamanlar,
küçücük, solgun ama sıcaktı.
şimdi o da ölü,
ve ben hâlâ onun cesedine sarılıyorum geceleri.
soğukla ısınıyorum,
buzla nefes alıyorum.
İçimde bir koridor var,
sonu yok.
her adımda yankılanıyor aynı cümle:
“hiçbir şey değişmeyecek.”
Bir dilek tutmayı bile unuttum artık.
çünkü her dilek,
başka bir hayal kırıklığının tohumuymuş meğer.
artık istemiyorum,
çünkü her istek
bir ağırlık gibi kalbime saplanıyor.
Yüzümde hâlâ insan sureti var,
Her Gün Yeniden SenŞiir
Aynı kişiyi asla iki kez bulamazsın
aynı kişide bile
zaman herkesin siluetini değiştirir.
fakat senin değişişin
kayıp değil, hep bir kazanım gibi.
sende her gün başka bir parlaklık beliriyor;
bazen güldüğün yer değişiyor,
bazen hayal kurduğun yer,
bazen yanımda duruşunun ağırlığı.
her gün
biraz daha başka bir yerden çıkıyorsun önüme;
bazen kırgın,
bazen temkinli,
bazen ışığı sağ omzunda taşıyan bir mucize gibi.
ve ben itiraf ediyorum:
dün başka bir sendin,
bugün daha başka;
her defasında
“daha önce böyle bir hâlini görmemişim”
diye içimden gülümseyerek izliyorum seni.
ben seni aynı kal diye değil,
yeniden yeniden açtığın hâllerin için seviyorum;
her yeni gün sende çoğalan o ince zekâ,
o derinleşen şefkat,
o parlayıp duran iç ses…
hepsi senin “şimdiki” hâlinde kabarıyor.
Henüz Senin Gibi Birini TanımadımŞiir
Ben böyle biriyle tanışmadım daha önce
güzelliğinle zarafetin
aynı bedende bu kadar uyumlu durmazdı hiç kimsede.
Sanki gökler
en saf yıldızlarını toplayıp
gözbebeklerine gizlemiş gibi…
Sanki insanlığın
unutulmuş bütün incelikleri
ellerinde yeniden dirilmiş gibi…
Konuşurken ruhuma su serpiyorsun,
susarken bile içimi onarıyorsun.
Ve sen
kalbimin atışına denk düşen nadirlerden:
Bir tebessümün
yüzümü aydınlatmaya yetiyor,
bir sessizliğin
yüreğimi susturmaya.
Sanki kader uzun uzadıya çalışmış üzerinde,
hiçbir ayrıntıyı eksik bırakmadan,
özenle sakince kusursuzca…
Bazen düşünüyorum;
olmaması gereken ne varsa hayatımdan çekip almışsın,
olması gerekeni ise usulca nefesinle bırakmışsın.
Reklam