Özgür Öztaş
@LiberteLit
Kelimeler, özgür bırakıldığında gerçek olur. Şiirlerim, sokakların sesi, suskun kalplerin yankısı. Unutma her harf, ruhun zincirlerini kırar..
2 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kelebeğin NefesiŞiir
Bir şehir vardı, rüzgar kömür karası,
benim kalbim orada bir pencere açtı sabaha.
Aşk geldi sessiz, dokunsam uçar gibi,
ama yine dokundum,
yüreğim bir uçurumun kenarında titredi.
Umutsuzluk göğsümde ağır bir taş,
her nefes bir yanardağ,
her suskunluk bir deniz fırtınası.
Ölüm, uzak bir arkadaş;
gelmeyecekmiş gibi durur,
ama hep arkanda yürür sessizce.
Yarıda kalmışlık,
bütün hayatımın tek cümlesi;
başlamış ama bitmemiş bir şarkı,
düşlerimde asılı bir kelebek.
Şiir, nefes aldığımız her anın bahanesi;
acı kalemi, aşk mürekkebi,
ve her ölümsüz dize bir yaşam işareti.
Ve ben hâlâ bekliyorum,
bir el uzansa, çözecekmiş gibi tüm karmaşık dünyayı;
ama el yok, sadece ben ve yankım var…
Rüzgâr taşır geçmişin gölgelerini,
her köşe, her taş, her sokak
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaşanmamışların PeşindeŞiir
Ben, boşluğun sokaklarında yürüyordum,
ayaklarım göğe takılıyor,
ama bulutlar düşmüyordu.
Her adımımda,
bir başka ben kayboluyordu,
yaşanmamış duyguların peşinden koşarken
kendimi unuttum.
Bir rüzgâr geçti,
üzerimde geçmişin tozunu savurdu,
ve her savruluşta
kalbim biraz daha sessizleşti.
Benim gözlerim vardı,
ama baktıklarımla göremedim hiçbir şey;
renkler vardı,
ama içimdeki griyi aşamadı hiçbir ton.
Bir ses duydum
belki kendi yutkunmam,
belki de dünyanın unutulmuş bir nefesi
“Yoruldun” dedi,
ama ben yorulmayı bilmiyordum.
Yalnızca çöküyordum,
her düşüş bir şairin kelimesi gibi keskin,
her çöküş bir şehrin suskunluğunu taşır gibi ağır.
Ve işte o an yazdım:
her hece bir kırık,
Hiçliğin KıyısıŞiir
Gözlerimden düşüyor duvarlar,
dünyanın bütün kapıları yüzüme kapanmış,
yol yok, ışık yok,
kendi karanlığımın içinde kayboluyorum.
Her nefes diken,
her sabah bir mezar taşı gibi
göğsüme oturuyor.
Bir kuyu var içimde,
ne dibe inebiliyorum
ne yukarı çıkabiliyorum,
sadece düşüyorum
ve düşüş hiç bitmiyor.
Bedenim hâlâ burada,
ama ruhum çoktan gitmiş,
sesim yankısız,
ellerim tutunacak bir şey ararken
sadece boşluk buluyor.
Kimse duymuyor
çığlığım sessizlikten bile sessiz,
gökyüzü bile yüzünü çeviriyor,
güneş, ismimi unutan bir yabancı.
Bir eşik var önümde:
adını bilmediğim,
öteye atsam adımımı
daha mı acısız olur?
Daha mı sessiz?
Bir Şiirin İçinde KaybolmakŞiir
Bu dizelerin içinde yürüyorsun
ama bu yol bir yol değil,
bir uçurumun kenarı.
“Burada kalamazsın” diyor kelimeler,
ama gitmek de bir varış değil
daha koyu bir boşluk.
Her satır,
gözlerinin önünde yavaşça kapanan bir kapı,
her kapı,
ardında sonsuz bir gece.
“Her şey çok yetersiz senin için” derken
şiir, senin susuzluğunu biliyor.
“Her şey çok fazla sana” derken
üzerine dökülen ağırlığı da.
Ve sen,
uykuya dalmak istiyorsun belki,
ama bu şiirin uykusu yok;
burada uyku sadece kabusun bir önsözü.
Bu şiir,
kendi içindeki soğuk bir odadır,
duvarları yok,
ama çıkışı da.
Burada kelimeler seni teselli etmez,
sadece aynalar,
Satürn'ün ÇevresindeŞiir
Umut, uzak bir yıldız gibiydi,
ışığını görmek için
binlerce yıl yürümek gerekiyordu.
Ben hep yürüdüm,
ama yol hiçbir yere çıkmaz sandım.
Zaman ağırdı,
kalbim ise boş bir halka gibi
aynı yörüngede dönüp duruyordu.
Ben ben olamadım,
kendi sesim bile yabancıydı bana;
ama sen,
sen ortaya çıktığında
ilk kez kendime benzediğimi fark ettim.
Bir ayna gibi değildin,
daha çok göğe açılan bir pencereydin.
Adımlarım seninle anlam buldu,
sessizliğim seninle bir şarkıya dönüştü.
Ve ben öğrendim:
İlham kaynağı bazen bir insan olur,
ve o insan,
bir gezegenin halkaları gibi
hep çevrende döner,
ama asla ağırlığından düşmez.
Şimdi göğe baktığımda,
Satürn’ün gölgesinde bile
ışık aramıyorum.