Konstantin Simonov'un bir şiiri var. Savaş içinde, emirle yazılmış derler. Ama şair adammış doğrusu. Hiç ısmarlamaya benzemiyor. Korkunç. "Bekle beni - Dönerim ben" diyor. Kıyametin solda sıfır kaldığı ana baba günlerinde bir milletin bütün gençleri bu şiirle katlandılar acıya.
Ulan, çok zalim oldun bu sıralar be. Hem de unuttun dünya âdetlerini. Bu kadarı, sormazlığın, umursamazlığın bu kadarı kimde var? Bir dürzünün ya da bir ulunun adını ver de eh diyeyim: "Meşrebi bu!"
Elbette ki önce sen! Nem var ki başka! Ha, neyini mi merak ederim? Serçe parmağındaki tüyden, kulak memendeki tatarcık ısırığına, düşlerine, esnemene, şıpıdık terlikle mutfaktan çıkışına kadar nen varsa!