Düne geri dönemem, çünkü o zaman farklı bir insandım.
İmkansıza ulaşmanın tek yolu, onun mümkün olduğuna inanmaktır.
Bugün düşündüğün şeye yarın dönüşürsün.
Ebeveynimiz bir şekilde sahnelenen olayların fonundaki dekor gibi görünürler; bizimkinden bağımsız bir hayatları yok gibidir, aile daha da kapalı daha da mahremiyetine düşkün oldukça bu türden sorular söz konusu olamaz.
Ben de ancak evlendikten sonra annemin gerçekten kim olduğunu, babamın aslında nasıl bir erkek olduğunu sorgulamaya başladım ve anladım ki kendi hayatımla ilgili konular yüzünden onlara ne türden sorular sorabileceğime kafa bile yormamıştım; bunun bir nedeni de onların cenazesine kadar daima biraz çocuk kalmamız, ebeveynimizin sonsuza dek bize eşlik edeceklerine olan inancımızdır ama o kapalı tabutun karşısında dehşete düşer ve artık onlara hiçbir şey soramayacağımızı anlarız
Biliyor musun kendimi sık sık anne babamız hakkında hiç ya da pek az şey bildiğimiz konusunda düşünürken
yakaladım. Onlar bizden önce vardılar ve bu yeterlidir; nadiren merak ederiz ya da onlara soru sormak isteriz; hele de ergenlik çağlarımızda özellikle onlardaki noksanları ve kusurları görürüz ve hiç aklımıza gelmez ki günün birinde biz de aynı kusurlara sahip olacağız; bizi dünyaya getirmeden önce kim olduklarını sormak aklımıza gelmez.