Düne geri dönemem, çünkü o zaman farklı bir insandım.
İmkansıza ulaşmanın tek yolu, onun mümkün olduğuna inanmaktır.
Bugün düşündüğün şeye yarın dönüşürsün.
İnsan bizim ‘evren’ dediğimiz bütünün bir parçasıdır.
İnsan kendisini, düşüncelerini ve duygularını diğerlerinden ayrı görür.
Bu kendi bilincinin bir çeşit optik yanılsamasıdır.
Ve bu yanılsama bizim hapishanemizdir.
Bu dünyadaki yegane amacı onu korumaktı ama kadın onun varlığından bile haberdar değildi. Buna rağmen ona hizmet ettiği
her an kendisi için bir onurdu. Başka birinin sıkıntılarını yüklenmek en asil görevlerden biriydi; hele ki bunu ismi bilinmeden yapmak, tanınmadan yapmak…işte bu, tam bir umarsız sevgi göstergesiydi.
Koruyucu meleklerin pek çok biçimi olur.